«نییوت گینگریچ» -رئیس سابق مجلس نمایندگان-، «جورج شولتز» -وزیر امور خارجه دولت ریگان-، «جان لیبرمن» -سناتور دموكرات-، «جان كیل» -سناتور جمهورى‏خواه-، «جوزف شولتز» -از سناتورهاى برجسته آمریكایى-، «جیمزوولسى» -رئیس اسبق سازمان جاسوسى آمریكا- «جورج تنت» -از مدیران برجسته سازمان سیا و مسؤول بخش خاورمیانه-، «جوزف بایدن» و «مایكل لدین» از عناصر افراطى یهودیان آمریكا، «مادلین آلبرایت»، وزیر امور خارجه اسبق آمریكا، «كنت پولاك»، مدیر تحقیقات مركز سیاست خاورمیانه‏اى سابان در مؤسسه «بروكینگز» و همچنین مدیر مؤسسه مطالعه خاور نزدیك، وابسته به یهودیان هوادار اسراییل، «مارك پالمر»، از استراتژیست‏هاى آمریكایى كه در كاخ سفید از وى به عنوان یكى از نوآوران سیاست خارجى آمریكا نام مى‏برند و «كاندولیزا رایس»، وزیر امور خارجه كنونى آمریكا كه در آن زمان، قائم‏مقام پنتاگون در حوزه آسیاى قفقاز و اتحاد جماهیر شوروى بود، دیده مى‏شود.

عملكرد این كمیته در دوران جنگ سرد

اعضاى این كمیته با منتفى دانستن «جنگ سخت» بین دو ابرقدرت، تنها راهِ به زانو درآوردن رقیب را، در «جنگ نرم» و «فروپاشى از درون»، طراحى و به مرحله اجرا درآوردند.
بنابر طراحى انجام شده توسط كمیته خطر جارى، راهبرد «جنگ نرم» با اتخاذ راهكارهاى «دكترین مهار»، «نبرد رسانه‏اى»، «ساماندهى نافرمانى مدنى» همراه گردید كه این استراتژى زودتر از آنچه كه تصور مى‏شد به ثمر نشست.
پس از فروپاشى اتحاد جماهیر شوروى و پایان جنگ سرد، فعالیت این كمیته براى یك دهه به حالت تعلیق درآمد و پس از وقایع 11 سپتامبر، بار دیگر عناصرى چون مارك پالمر، كنت پولاكف، مارتین ایندیك، ریچارد پرل، داگلاس فیث، كاندولیزا رایس و مارك گرچت در این كمیته گردهم آمدند تا به تجزیه و تحلیل فرصت‏ها و تهدیدهاى فراروى دولت ایالات متحده آمریكا بپردازند. 

 www.serajshohada.blogfa.com

www.kheimegah.com/soroushghorbani